Voor Koen, Lisa en hun twee jongens botste de bestaande woning uit 1930 op haar grenzen. De keuken was klein, de leefruimte compact en het dagelijkse gezinsleven vroeg steeds meer ademruimte. De vraag was geen radicale verbouwing, maar een gerichte uitbreiding die het wonen opnieuw logisch en comfortabel zou maken. Waar kan het huis groeien, zonder zichzelf te verliezen?

Het antwoord lag niet aan de straatzijde, maar verscholen op het perceel: aan de zuidwestkant, waar middag- en avondzon samenkomen in wat later het zonnehof zou worden.

Zonnehof is geen uitbreiding om gezien te worden, maar om geleefd te worden. Het project draait niet om de toevoeging zelf, maar om wat ze mogelijk maakt: ademruimte, rust en verbondenheid met licht en tuin.